شبانگاه سياه نمىكنم ، پس نزديك منبر آمد و گفت خدا را شاهد مىگيرم كه عويمر در اين نسبت كه به من بسته از دروغگويان است ، حضرت فرمود : اعاده كن ، تا چهار نوبت اعاده كرد سپس فرمود : حالا خودت را لعنت كن اگر او از راستگويان باشد ، زن در نوبت پنجم گفت غضب خدا بر من باد اگر چنانچه عويمر در نسبتى كه به من داده از راستگويان باشد ، حضرت فرمود : واى بر تو ! اين نفرين مستجاب است ! اگر دروغگو باشى تو را مىگيرد . پس رسول خدا ( ص ) به شوهرش فرمود : برو كه ديگر تا ابد اين زن بر تو حلال نيست ، گفت پس آن مالى كه من به او داده‌ام چه مىشود ؟ حضرت فرمودند . اگر تو در اين نسبت كه به او دادى دروغگو باشى كه آن مال از خود اين زن نيز از تو دور تر شده است ، و اگر راست گفته باشى آن مال مهريه اين زن ، و عوض كامى است كه از او گرفته اى ، و رحم او را براى خود حلال كرده اى ، ( تا آخر حديث ) « 1 » . و در مجمع البيان در روايت عكرمه از ابن عباس آمده كه گفت : سعد بن عباده وقتى آيه قذف را شنيد از تعجب گفت : به به ، اگر به خانه درآيم و ببينم كه مردى ميان رانهاى فلانى است هيچ سر و صدايى نكنم ، تا بروم چهار بيگانه ديگر را بياورم ، جريان را نشان آنان بدهم ؟ اگر چنين چيزى پيش بيايد به خدا سوگند كه تا من بروم چهار نفر را بياورم ، آن مرد كارش را تمام كرده ، مىرود ، در نتيجه اگر از دهانم بيرون كنم هشتاد تازيانه به پشتم فرود خواهد آمد . رسول خدا ( ص ) به مردم مدينه كه سعد بزرگ ايشان بود فرمود : اى گروه انصار نمىشنويد كه سعد چه مىگويد ؟ گفتند : يا رسول اللَّه ( ص ) بزرگ ما را ملامت مكن ، چون او مردى بسيار غيرتمند است ، و به همين جهت جز با دختران باكره ازدواج نكرده ، و هيچگاه زنى را طلاق نگفته ، تا مبادا كسى از ما جرأت كند و مطلقه او را بگيرد ، خود سعد بن عباده گفت : يا رسول اللَّه پدر و مادرم فداى تو باد ، به خدا سوگند من اين حكم را جز حكم خدا نمىدانم ، و ليكن به خاطر همان اشكالى كه به ذهنم آمد و عرض كردم از اين حكم تعجب كردم ، حضرت فرمود خدا غير از اين را نخواسته ، سعد گفت صدق اللَّه و رسوله ، به گفته خدا و رسول ايمان دارم . پس چيزى نگذشت كه پسر عمويى داشت به نام هلال بن اميه از باغ آمد در حالى كه ديد مردى با زنش جمع شده ، پس صبح نزد رسول خدا ( ص ) رفت و گفت :

--> ( 1 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 98 .